بی خیالی بیست و دوم                                                                                        
 

من دخترم و" باد "عزیزترین دوست من است 

دست در دست هم

می روم با باد

هر جا از نفس می افتم دستم را می گیرد

هر جا گریه ام گرفته شانه اش آماده است

هر درختی را که دست دراز می کند هول می دهد

به مسافرت می رود و خیلی زود بر می گردد

وقتی خسته ام صورتم را نوازش می کند

             زنگ می زند گاهی و تا نیمه شب با هم حرف می زنیم    

هر روز چند شاخه گل لینارا به من هدیه می دهد 

بهترین عطر ها هم به پای بوی تنش نمی رسند

دور من می گردد و اسمم را صدا می زند

من عاشق باد شده ام.

مسافر کوچولو در یازدهم تیر 1387 |